Het is inmiddels maanden geleden dat ik hier iets schreef, en nee, dat was geen strategische contentpauze of een bewuste digitale detox. Het was meer een combinatie van leven, twijfelen, overdenken en af en toe heel professioneel doen alsof alles prima ging.

Spoiler: alles ging niet prima.

Ik stop met journalistiek. Ja, daar is ‘ie dan. Zomaar, midden in een zin. Ik ga volgend jaar starten met Engelse Taal en Cultuur aan de Rijksuniversiteit Groningen. En dat voelt tegelijk als falen, opluchting, chaos en een klein beetje main character energy.

Want laat ik eerlijk zijn: journalistiek was nooit “gewoon” een studie voor mij. Het was een idee. Een identiteit. Iets wat ik mezelf had aangemeten en waar ik vervolgens krampachtig aan vast probeerde te houden. Zelfs toen het steeds minder begon te passen. Zelfs toen ik vaker dacht wil ik dit eigenlijk wel? dan dit is het helemaal.

En ja, ik heb het geprobeerd. Echt. Met herkansingen, positieve mindset-momentjes, innerlijke monologen en gesprekken die altijd begonnen met “maar stel dat ik nu stop…”. Maar hoe langer ik doorging, hoe duidelijker het werd: dit was niet meer míjn pad. En dat toegeven voelde eerst als opgeven. Inmiddels voelt het vooral als ruimte maken.

Dus: Engels. Literatuur. Cultuur. Analyseren waarom een zin mooi is in plaats van waarom een kop moet scoren. Lezen zonder meteen te denken aan deadline of invalshoek. Schrijven omdat ik het leuk vind, niet omdat het moet. En ja, dat voelt eng. Want opnieuw beginnen is nooit cute. Maar blijven terwijl je diep vanbinnen al weet dat het niet klopt? Nog enger.

Misschien is dit wel mijn patroon: iets vol overtuiging beginnen, er alles uithalen wat erin zit, en dan eerlijk genoeg zijn om te zeggen dit is het niet meer. Dat is niet falen. Dat is groeien. (Zeg ik nu heel volwassen.)

Dus nee, ik ben niet verdwenen. Ik was gewoon even bezig met uitzoeken wie ik ben zonder het label “journalistiekstudent”. En blijkbaar ben ik nog steeds iemand die schrijft, twijfelt, koffie drinkt en veel te veel nadenkt

alleen straks in het Engels.

Ik ben terug. Met nieuwe plannen, nieuwe verhalen en waarschijnlijk nog steeds dezelfde chaos. Stay tuned.

Want als ik íets heb geleerd de afgelopen maanden, is het dit: verdwalen is soms precies wat je nodig hebt om ergens anders uit te komen.

Gepubliceerd op: 13-01-2026 16:01 Bewerkt op: 20-02-2026 14:30