Cappuccino Crisis

Het begon allemaal met een cappuccino. Of eigenlijk: met te veel cappuccino’s en te weinig geld. Serieus, op een gegeven moment stond m’n bank-app roodgloeiend van alle pinbetalingen bij koffietentjes, terwijl ik nog steeds geen favoriet had gevonden. Toen dacht ik: oké, dit kan zo niet langer. Dit is een crisis. Een cappuccino-crisis.

En zoals elke goede journalist in de dop zou doen, besloot ik er geen gewoon probleem van te maken, maar een onderzoek. Een serieuze, diepgaande missie die mijn docenten vast “praktijkgericht onderzoek” zouden noemen. Alleen in plaats van bronnen analyseren of veldwerk doen, zit ik in cafés schuim te beoordelen. Je moet wat.

Elke week bezoek ik een nieuwe plek in Groningen, en kijk ik niet alleen naar de cappuccino zelf (hoe is de balans tussen melk en espresso, en hoe lang blijft het schuim staan?), maar ook naar de sfeer in de zaak. Is het een plek waar je rustig kunt studeren of juist waar je heimelijk mensen kunt afluisteren voor “inspiratie”? En minstens zo belangrijk: wat ligt er naast je koffie op het bordje? Want een cappuccino zonder snack is als een tentamen zonder herkansing: onaf.

Is dit objectief? Absoluut niet. Mijn oordeel hangt volledig af van hoe brak ik ben, hoeveel deadlines ik negeer, en of ik nog geld heb om er een croissant bij te kopen. Maar misschien maakt dat het juist herkenbaar. Dit is geen Michelin-gids. Dit is de realiteit van een student die te veel tijd in cafés doorbrengt.

Omdat cappuccino’s niet gratis zijn en mijn stufi beperkt is, heb ik een “Buy Me a Coffee”-knop toegevoegd. Daarmee kun je letterlijk mijn onderzoek (en mijn cafeïne verslaving) sponsoren. Zie het als crowdsourced journalistiek.

Volgende week trap ik af bij een ontbijttent waar ik hoge verwachtingen van heb. Of het meteen raak is? Geen idee. Maar één ding is zeker: jullie horen binnenkort alles over mijn eerste officiële cappuccino-crisis.

Liefs,

Lotte

Gepubliceerd op: 19-09-2025 19:47 Bewerkt op: 19-09-2025 19:47